از بس بوده ای، دیده نمی شوی

او می رود و تو می مانی و این دل بی قرار که به هیچ قراری دل نمی دهد.

پر می شوی از چراهای بی پاسخ و تو می مانی با این جواب که"همینه،هر که یک خصلت دارد و شخصیت"

تو را دارم اما گاهی گمت می کنم، فراموش می کنم بودنت را، و در جستجوی سنگ صبور، بدین سو و آن سو می پایم.


/ 0 نظر / 26 بازدید